www.montazer.ir
امروز: يكشنبه 27 مرداد 1398 | ساعت : 18:16:02 | نسخه آزمایشی
شناسه خبر: 11107
22 مرداد 1398
وظیفه انسان در فهم حقیقت غدیر

شرح زیارت عاشورا جلسه 26، 80/12/11

وظیفه انسان در فهم حقیقت غدیر

عید سعید غدیر به فرموده امام صادق (علیه‌السلام) بزرگترین عید شیعیان است. وظیفه ما در برخورد با این عید این است که آن را بزرگترین عید خودمان بدانیم و به مناسبت این روز، بیشترین شادی و بهجت و سرور را ابراز کنیم. اینکه روز عید دو سه تا جعبه شیرینی بگیریم، چراغانی کنیم، شام و ناهار بدهیم، خوب است و ثواب دارد؛ ولی این عید و بازگشت، اساسا باید در درون ما اتفاق بیفتد و ما با حقیقت عید آشنا شویم و با آن پیوند برقرار کنیم.

وقتی روزی را عید اعلام کردند، آن روز را تعطیل می‌کنند. شربت و شیرینی و شام می‌دهند، شادی می‌کنند و تبریکی هم می‌گویند. اما این برای یک انسان «فطرت گرا» کافی نیست. عید یعنی اینکه شما خودت، ادراک عید بودن را بکنی و این عید در درون خودت اتفاق بیفتد. عید از «عود» به معنای بازگشت است. عید بهترین زمان و فرصت است که بتوانی به حقیقت و معشوق اولیه خودت بازگشت کنی و با آن آشتی کنی. وقتی یک نفر با عزیز و محبوبی که قهر است، صلح و آشتی می‌کند، چقدر شاد است. بنابراین، باید این حس، به خود انسان دست دهد و اثر عمیق این بازگشت و آشتی با معشوق و محبوب و حقیقت اولیه در شخص درک شود و شیرینی اش باید در ذائقه بیاید.

اعمال روز عید، آنقدر قدرت دارد که اگر کسی ۶۰ سال هم گناه کرده باشد، ولی روز عید را خوب و با معرفت درک کند، می تواند انسان را به حقیقت اولیه خودش برگرداند. روزه این روز، معادل ۶۰  سال دنیا می‌تواند برای ابدیت، سازندگی داشته باشد. اعمال این روز، باید به ما بفهماند که در حرکت مان به سمت ابدیت، باید تکیه گاهمان امیرالمؤمنین (علیه السلام) باشد و هیچ کس جز امیرالمؤمنین (علیه السلام) نمی تواند به ما در قوس صعود و مسیر دنیا تا بی نهایت کمک کند.

خدا دین بدون امیرالمومنین علیه‌السلام را قبول ندارد

اساس دین، پیوند عمیق خوردن با امیرالمؤمنین و جایگاه ولایت است و بدون آن، خدا دینی را قبول ندارد.

روز عید غدیر آنقدر مهم است که  خداوند تبارک و تعالی آن را معادل کل زحمت ۲۳ ساله پیغمبر قرار داده است و در قرآن فرموده: «یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ یَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللّهَ لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الْكَافِرِینَ [1] = اى فرستاده ما! آنچه را از ناحیه پروردگار به تو نازل شده برسان و اگر نكنى (نرسانى) اصلا پیغام پروردگار را نرسانده اى و خدا تو را از (شر) مردم نگه مى دارد. زیرا خدا كافران را هدایت نمى فرماید (به مقاصدشان نمى رساند)».

بدون غدیر، هیچ چیز درست و کامل نیست و خداوند دین بدون غدیر و امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را قبول ندارد. برای همین هم وقتی امیرالمؤمنین (علیه السلام) منصوب می‌شود، خداوند در قرآن می‌فرماید: «الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِینَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِینا [2]=  امروز، دین شما را كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان دین شما پذیرفتم». 

بدون امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) و بدون ولایت، امکان ندارد کسی بتواند حرکت صحیح انسانی بکند و در مسیر ابدیت، موفق شود. برای همین هم فرمودند: همه عبادات متکی به نماز است و نماز ستون دین است؛ اما خود نماز هم متکی به ولایت است. یعنی اگر کسی ولایت نداشته باشد، نمازش هم که ستون است، به درد نمی‌خورد. نماز ستون است، اما این ستون برای برپا شدن، یک صفحه محکم می­‌خواهد که آن صفحه، صفحه ولایت است.

ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام خوراک اصلی، حیات و قوت روح انسان است

همان‌طور که مأمور هستیم با خداوند سرمست باشیم، باید با امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) نیز سرمست شویم. عید، زمانی است که من بفهمم بزرگترین دارایی من امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) است و خداوند تبارک و تعالی او را به من عطا فرموده است.

آدم فطرت‌گرا، غیر از طبیعت گراست. طبیعت‌گرا وقتی می‌خواهد نعمت‌های خدا را بشمارد، به چیزهایی مثل گاو و گوسفند، خانه، ساختمان، غذا، پول و... فکر می‌کند و الحمدلله می‌گوید که خداوند اینها را به او داده است. ولی فطرت گرا اینطور نیست. فطرت گرا چون خودش را یک موجود ممتد از طبیعت تا بی­نهایت می‌بیند، می‌داند نظام فطری آن طرف، به چه چیزی احتیاج دارد. درک می‌کند که فقط امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) برای سیر یک فطرت سالم به سمت بی‌نهایت به درد می‌خورد.  فطرت‌گرا از اینکه امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را دارد و می‌تواند با او پیوند و ار تباط برقرار کند، خیلی سرمست و شاد است. می‌فهمد که اگر اهل بیت (علیهم‌السلام) در زندگیش نبودند، زندگیش جهنم بود. می‌فهمد که خداوند نعمت را کامل کرده و عالی ترین نعمت را به او داده، چون مثل خدا نگاه می‌کند و هم نظر با خداست. از اینکه بعضی از نعمت‌های طبیعی را ندارد و در بعضی از جنبه ها ضعیف است و توان ندارد، اصلاً غصه نمی خورد. چون بالاترین چیزی که ممکن است خدا به انسان بدهد را الحمدلله دارد.

شیعه باید سرمست و دلخوش باشد از اینکه ائمه (علیهم‌السلام) را دارد. وقتی دلخوش نیست، قدرش را هم نمی‌داند. وقتی با داشتن امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) و اهل‌بیت (علیهم‌السلام) احساس بدبختی می‌کند، حتماً اهل‌بیت (علیهم‌السلام) و امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را کوچک کرده، ولی فرض بفرمایید وقتی که یک ماشین می‌خرد و احساس خوشبختی می کند، آن ماشین را بزرگتر از نعمت ولایت و اهل بیت (علیهم‌السلام) می داند.

لذت نهایی هر شخص، شأن او را نشان می دهد

«لذت نهایی» یعنی وقتی با نعمتی هستی، سرمستی و عالی ترین لذت زندگیت همان است. وقتی آن را داری، احساس شادی و غنا می‌کنی و چیز دیگری را آرزو نمی کنی. مثل نوزاد که عالی ترین لذتش این است که هم شیر بخورد و هم از قیافه مهربان مادر و گرمای بدنش ارضای عاطفی کند.

اگر ولایت بالاترین نعمت کسی باشد، وقتی با ولایت است، خیلی سرمست است. مثل بسیاری از شعرهایی که در دیوان‌ها، در مورد اهل‌بیت (علیهم السلام) نوشته می‌شود که شاعر آنها خیلی بدمستی کرده و سر حال بوده. اینها محصول کار عقلی و علمی نیست. محصول عشق است. محصول این است که شخص، امام زمان را دیده و درک کرده است. یعنی ادراکش توأم با شعور و محبت و عشق است.

جایی ممکن است خلأ انسان را بگیرد و اذیت شود، کسی ممکن است او را دور بزند و به او هجوم بیاورد؛ ولی انسان خودش را با امام زمان (عجل الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) آرام می‌کند. در این صورت خوش به حال انسان. چون با عالی‌ترین  و حقیقی‌ترین کس، خودش را آرام کرده. اگر در مشکلات با بقیه چیزها مثل تلویزیون نگاه کردن، موسیقی گوش کردن، قرص خواب خوردن و با کسی حرف زدن خودش را آرام کند، همه آنها سراب هستند.

ویژه نامه غدیر

بالاترین ثروت انسان، ائمه (علیهم السلام) هستند

وقتی انسان امام زمان، امام حی را دارد، امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را دارد، سیدالشهداء (علیه‌السلام) و امام رضا (علیه‌السلام) را دارد؛ این عالی‌ترین و بالاترین ثروت و دارایی انسان است و با آن سرمست و دلخوش است و در میان انسان‌ها برد کرده؛ چون انسان‌ها همه از نظر دارایی یکی نیستند. مثل خیلی از انسانها که میلیاردها ثروت دارند؛ ولی سواد ندارند و از سواد نداشتن رنج زیادی هم نمی‌­برند؛ چون پول، آنها را سر پا نگه داشته و دلشان به دارایی شان خوش است. پشتشان به آن گرم است و شجاعت پیدا می کنند.

خداوند در قرآن می‌فرماید: «إِنَّ الَّذینَ أَجْرَمُوا كانُوا مِنَ الَّذینَ آمَنُوا یَضْحَكُونَ [3]= آری، بدكاران در دنیا پیوسته به مؤمنان می‌خندیدند.» اما فطرت گراها دلشان به ائمه (علیهم‌السلام) خوش است و به ایشان تکیه می‌کنند و دنیاگراها را ریز می‌بینند و کسی نمی‌تواند آنها را  تحقیر و شخصیت شان  را خرد کند. حتی اگر جایی خواستند، نهی از منکر کنند، دست و پایشان نمی لرزد و پشت شان به خدا گرم است.

پشت رزمندگان به خدا و ائمه (علیهم‌السلام) گرم بود

خداوند در قرآن می‌فرماید: «وَ اِیایَ فَارهَبون [4]=  از من برحذر باشید». هر چه به  بسیجی ها می‌گفتند: آمریکا بمب اتم می‌زند، شوروی اسلحه به عراق داده؛ ولی آنها را بیشتر ریز می‌دیدند و با پیشانی بند که رویش یا زهرا نوشته بود، کسی نمی توانست جلوی آنها را بگیرد.

به عنوان مثال، وقتی رزمندگان ما یا حسین می‌گفتند؛ عراقیهایی که در پشت اسلحه دوربین دار نشسته بودند، سکته می‌کردند. همانطور که وقتی از امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) پرسیدند: این فرمانده لشکر که جای شمشیر در بدنش نیست، چطور مرده؟ حضرت فرمودند: من تا الله اکبر گفتم، از صدای تکبیر من مرد. وقتی بچه‌های ما در لبنان، شبانه در خط اسرائیلی ها عکس های امام را چسباندند و برگشتند، اسرائیلی ها، با دیدن عکس ها فرار کردند. این یعنی هیبت و گرم بودن پشت انسان به خدا.

بزرگی لشگر، اسلحه و تکنولوژی دشمن نتوانست کاری کند. در میان رزمندگان اسلام، اصلا کسی این چیزها را حساب نمی‌کرد و تحویل نمی گرفت. بسیجی نوجوان، عراقی های گردن کلفت را با ذلت و در حالی که اسلحه هایشان روی دوششان بود، دستگیر می‌کرد. بسیجی ها به آنان می‌گفتند: اسلحه هایتان را روی دوشتان بیندازید، ما حال نداریم بیاوریم.

شهید محمد زنگنه، وقتی ایرانیها اسلحه نداشتند، با نعره از عراقی ها، اسلحه گرفت و آورد. همچنین رزمنده ها با خواندن آیه « وَ جَعَلنا...» از دید عراقی ها در امان بودند. این یعنی من به جایی محکم هستم که هیچ چیز ظاهری نمی تواند مرا خرد کند و مانعی هم سر راهم نیست. این یعنی در جبهه، من دلخوش به امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) هستم و ایشان با من است. می‌دانم که اگر الآن دست به اسلحه ببرم، خود امام زمان هم همراهم هست.

دو ابر قدرت به ایران که نیروی نظامی متخصص هم نداشت حمله کردند. ولی رزمندگان، دنیا و تکنولوژی آنها را مسخره کردند. همه­‌ی دنیا فهمیده بودند که کسی نمی‌تواند جلویشان را بگیرد. یکی از شکارهایی که در جنگ رسم شده بود، شکار تانک بود. ۶۰۰ دستگاه تانک را در یک عملیات زدند. دیگر دشمن مانده بود که با این بسیجی ها چه کار کند. شوروی گفت من تانک های «تی ۷۲» به شما می‌دهم که «آرپی جی» هم به آن اثر نمی‌کند. یعنی وقتی می‌زنی، هیچ فایده‌ای نداشته باشد. بچه‌های بسیج، روی این تانکها که آرپی جی به آن اثر نمی‌کرد، می‌رفتند و درش را باز کرده، نارنجک را داخل آن می انداختند و درش را می‌بستند. من خودم چندین بار با راننده های این تانکها، جنگ تن به تن داشتم. با این کارهای رزمندکان اسلام، دشمن دیگر بیشتر ترسیده بود.

ما حدود ۸۰  نفر بودیم که در محاصره نیروهای عراقی افتادیم. با ۱۰۰ نفر تن به تن درگیر شدیم. در این درگیری، ما یک مجروح دادیم، آنها هم خیلی کشته داده بودند و بقیه شان فرار کردند. من و محمد رضایی، گم شده بودیم. نمی‌دانستیم کجا هستیم. در عراقیم یا در ایرانیم. یک تانک به ما حمله کرد. رضایی نارنجک را کشید و به طرف تانک دوید. راننده تانک فهمید که این نارنجک دستش است و اگر بالا بیاید، کارش تمام است. ترمز کرد، دور زد و فرار کرد. محمد رضایی، نارنجکی که در دستش بود و پین ضامن آن را کشیده بود را رها نکرد. می‌گفت: اسراف است، باید بگردیم و پین آن را پیدا کنیم تا در جای دیگر از این نارنجک استفاده کنیم. در بیایان پین را پیدا کردیم. بالآخره دشمن او را با تیر زد و او هم یا زهرا گویان به شدت مجروح شد. رفتیم و بلطف خدا زخمش را پانسمان کردیم. وقتی کسی بتواند در آنجا یا زهرا بگوید، شب اول قبر، جلوی نکیر و منکر راحت می تواند یا زهرا بگوید. مگر نکیر و منکر جرات می کنند از او سؤالی بپرسند.

انسان با داشتن اهل بیت (علیهم‌السلام) تحقیر و خوار نمی شود

اگر انسان با بزرگان بپرد، دیگر آرزو نمی‌کند که ای کاش فلانی به من یک سلام بدهد.  از دیگران التماس و گدایی عاطفه نمی‌کند و هیچ کس نمی تواند او را تحقیر، مسخره و له کند.

دلخوشی، یعنی این که من اهل بیت (علیهم‌السلام) را دارم و با آنها رفاقت دارم. مادر من حضرت زهرا (سلام الله علیها) است و برای من دعا می‌کند. مرا به مجلس سیدالشهداء(علیه‌السلام) راه می‌دهند. من با حضرت ابوالفضل رفیقم. من حضرت علی اکبر را دارم. من با عالی‌ترین موجودات خدا رفیقم و آنها مرا دوست دارند و خداوند نیز اجازه داده، دوستشان داشته باشم و  هر وقت می‌خواهم، با آنها حرف می‌زنم و به دیدار و ملاقاتشان می روم.  از این که خداوند آنها را به من داده شاد هستم و کیف می‌کنم. اگر بخواهم سور بدهم، به افتخار آنها می دهم.

از اول خداوند به واسطه اهل بیت (علیهم‌السلام) ما را عزیز کرده و عزیز با شخصیت متولد شدیم. با شخصیت‌تر و بزرگتر، کسی است که رفاقت بیشتری با آنها دارد. در زیارت جامعه کبیره داریم: «وَ بِکُم اَخرَجَنَا اللهُ مِنَ الذٌُلِ وَ فَرٌَجَ عَنٌا غَمَراتِ الکُرُوبِ وَ أَنقَذَنا مِن شَفا جُرُفِ الهَلَکاتِ وَ مِنَ النٌارِ = خدا بوسیله شما ما را از ذلت خارج کرد و موج های گرفتاری ما را برطرف کرد و ما را از پرتگاه هلاکت و از دوزخ نجات داد».

کسی که امیرالمؤمنین (علیه‌لسلام) را ندارد، ذلیل و بدبخت و خوار است و یکسره به خاطر اینکه دیگران تحویلش نمی‌گیرند، تحقیر و مچاله می‌شود. اما کسی که با اینها رفت و آمد دارد، خرد نمی‌شود. وقتی آدم با اشراف و بزرگانی مثل ائمه (علیهم‌السلام) می‌پرد، آدم هایی که هیچ حیات انسانی ندارند و سراسر زندگی شان امور «جمادی و حیوانی و نباتی» است و از فطرت تهی هستند، نمی توانند با آدم کاری بکنند.

با مدعی نگویید، اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

با شعف و ناتوانی، همچون نسیم خوش باش

بیماری ام در این ره، خوشتر ز تندرستی

بچه‌های جوان به خصوص در دانشگاه و جاهای دیگر که مشغول می‌شوند، زود به رفیق بازی می‌افتند. بعد هم به ما مراجعه می‌کنند که دوستانم مرا تحویل نمی‌گیرند و اذیت می‌شوم. نباید این طور باشد. آدم باید با همه رفیق و دوست باشد، اما طوری پیوند برقرار نکند که با جدا شدن آنان از او، اذیت شود.

رفاقت با امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را باید در دنیا آغاز کرد

در عید غدیر، از اینکه امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را داریم باید دور هم جمع شویم و غزل و ترانه بخوانیم و شاد باشیم. اگر بعد از مرگ بفهمیم آنها که بودند و ما در رفاقت با آنان چه کردیم، خیلی بد می‌شود. خدا کند الآن بفهمیم و رفاقت را شروع کنیم. معرفت یعنی این که قبل از ظهور، و قبل از آن که اهل بیت ع به این دنیا رجعت کنند، آدم مقام آنان را بفهمد و با آنان رفاقت را برقرار کند. در فرازی از دعای علقمه داریم: آقا من زمانی آمدم با شما رفیق شدم که خیلی از مردم از شما روی برگرداندند. من با شما رفیقم، شما هم رویتان را از من برنگردانید.

رفاقت این طوری خوب است که جوانی با امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) و امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) رفاقت کند و مأنوس شود و برای آنها بخواند و مداحی کند. مثل جوانانی که نیمه شب روی زمین مسجد گوهر شاد برای امام رضا (علیه‌السلام) و امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) می‌خوانند. این که یک جوان فرصت کند با امام زمان(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) عشق ورزی کند، خیلی اشرافی است. هر کسی این توفیق را پیدا نمی کند.

برای امام رضا (علیه‌السلام) غزل‌های عاشقانه می‌گویند. دیوان شعر برای حضرت علی اصغر می‌نویسند. این کارها خیلی عشق می‌خواهد. باید یاد بگیریم که چگونه از دارایی‌هایی که خداوند به ما داده، لذت ببریم و شاد باشیم. شعری برایشان بخوانیم. غزل و ترانه‌ای بخوانیم و لذت ببریم. جشن بگیریم و دل گرم باشیم.

رزمندگان شب عملیات خشاب می‌گذاشتند و می‌گفتند؛ این برای حضرت علی اصغر! این برای حضرت علی اکبر! این برای حضرت رقیه! این برای حضرت  ابوالفضل! این برای حضرت زینب! این برای حضرت زهرا! تیر هم که می‌خوردند، ناله شان یا حسین جان بود تا شهید شوند.

عمر و جوانی می‌گذرد و تمام می‌شود؛ اما برزخ و قیامت و زندگی ابدی در راه است. بعد می‌سوزیم که چرا در اینجا با اهل بیت ع عشق و حال نکردیم. آنجا ممکن است که سیدالشهداء (علیه‌السلام) ما را در خانه شان دعوت کند و مهمانی بدهند و ما هم شرفیاب شویم. ولی وقتی برویم، می فهمیم چه چیزهایی را از دست داده ایم و می‌گوییم: ای کاش در دنیا با اهل بیت ع میخانه درست کرده و عشق و حال می کردیم.

ویژه نامه غدیر

رفاقت با آسمانیان را خداوند برای ما خواسته است

خداوند تبارک و تعالی به عنوان خالق انسان و فطرت، انسان‌ها را برای مقامی آفریده که خودش در آن قرار دارد. یعنی همه باید مثل خودش بشوند. می‌فرماید: تو را خلق کردم تا مرا عبادت کنی و مثل من شوی. باید به خدایی که ما را بزرگ دیده و دوستمان دارد، بگوییم: خدایا! چه چیزی را برای من بهترین و بالاترین می‌دانی؟ خدا نیز می‌فرماید: بهترین چیز برای تو این است که با رفیق های من رفیق شوی و صفا کنی.

بنابراین، در نماز که واجب و ستون دین است، سخن از اولین خواست انسان، یعنی عشق است. وقتی می‌گوییم:« ایاکَ نَعبد وَ ایاکَ نَستعین، اهدنَا الصراطَ المستَقیم، صراطَ الَذینَ أَنعَمتَ عَلَیهم»، همه عشق است. وقتی سر نماز می‌ایستیم، حواسمان باشد که خدا برایمان این را خواسته. گیج نزنیم و جای دیگر برویم. بهشت و جهنم را رها کنیم. به این بچسبیم که ما را زودتر پاک می‌کند و به مقصد می‌رساند. از خدا بخواهیم و یک بار نماز را این طور بخوانیم. شاد می‌شویم و غم هایمان فراموش می شود.

«صِراطَ الَذینَ أَنعَمتَ عَلَیهِم = خدایا من را به راه آنها راهنمایی کن». خدایا من از تو هیچ چیزی نمی خواهم، جز راهی که بتوانم با آنها رفاقت کنم و در دنیا و آخرت با آنها باشم. در زیارت عاشورا می‌خوانیم: «أَن یَجعَلَنی مَعَکُم فِی الدُنیا وَ الاخِرَه = خدا مرا با شما در دنیا و آخرت قرار دهد». خدا که برای ما رفاقت و بودن با اینها و در راه اینها را می‌خواهد، چرا ما راه دیگری را انتخاب کنیم؟

«أَنعَمتَ عَلَیهِم» چه کسانی هستند؟ خداوند می‌فرماید: «وَمَنْ یُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ النَّبِیِّینَ وَالصِّدِّیقِینَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِینَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِیقًا [5]= و آنان که اطاعت خدا و رسول کنند البته با کسانی که خدا به آن‌ها لطف فرموده یعنی با پیغمبران و صدّیقان و شهیدان و نیکوکاران محشور خواهند شد، و اینان نیکو رفیقانی هستند».

در فرازی از دعای جوشن نیز داریم :«یا رَفیقَ مَن لا رَفیقَ لَه = ای رفیق کسی که رفیقی برایش نیست». یکی از اسامی خدا رفیق است. خوش به حال همه‌ی بی رفیق‌هایی که خدا کمک شان کند. اگر قرار است با کسی رفیق شوی، اینها به درد رفاقت می‌خورند: شهدا، صالحین، صدیقین، انبیا، اهل بیت (علیه‌السلام). اینها سلاطین دنیا و ابدیت هستند. انسان با داشتن اینها هدف خلقت را می‌فهمد. انسانی که خودشناس است، می‌فهمد که با چه کسی باید رفاقت کند و با آنها عزیز  و بزرگ می‌شود. ما فکر می‌کنیم اثر ندارد که در هر هفته زیارت شان کردیم. اما بعداً در برزخ سراغمان می آیند و جواب زیارت ها را پس  می دهند.

سال نو را باید با اهل‌بیت (علیهم‌السلام) آغاز کرد

نوروز اگر عزیز است به خاطر اهل‌بیت (علیهم‌السلام) است. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در نوروز به ولایت منصوب شد که امام صادق (علیه‌السلام) مبسوط آن را بیان کرده است. نوروز برای این نیست که ما شام و ناهار و آجیل بخوریم، لباس و کفش نو بپوشیم و نفس چرانی برویم. اینها به دور از شأن انسانیت است.

طبیعت‌گرا از اینکه نوروز و محرم همزمان شود، عزا می‌گیرد؛ ولی فطرت گرا این طور نیست. فطرت گرا سرمست است که محرم می‌آید. سرمست است که نوروز و محرم  همزمان شده است. حتی اگر نوروز و محرم همزمان هم نبود، باز هم  فطرت گراها به مناطق جنگی، مشهد و ... می‌رفتند و به هر حال نوروز را با اهل بیت (علیهم‌السلام) می گذراندند.  

حرم های امامزادگان، میخانه هستند

هر کدام از این امامزاده ها نقشی را در تاریخ ایفا کرده اند و هم در گذشته و هم امروز، پناهگاه مردم هستند.

ائمه (علیهم‌السلام) معشوق‌ها و رفیق‌های انسان هستند. نباید در مورد آنها سخنان ناشایستی را مطرح کرد. به طور مثال نباید گفت: چرا امام کاظم (علیه‌السلام) اینقدر زن و بچه داشت؟ اگر بچه نداشت، میخانه های الان را چه کسی می‌گرداند؟ یک میخانه را به دست پسرش امام رضا ع داده؛ یک میخانه را به دست دخترش فاطمه معصومه (سلام‌الله‌علیها) داده؛ یک میخانه را به دست شاه چراغ داده. تازه ما ناراحتیم چرا میخانه کم درست کرده اند. اگر اینها ساقی بیشتر داشتند و در دنیا پخش بودند، الآن می‌فروشی های بیشتری باز بود.

ما ایرانی ها خوشبختیم که مشهد و قم داریم. در شهرری، حضرت عبدالعظیم (علیه‌السلام)، حضرت حمزه (علیه‌السلام) و حضرت طاهر(علیه‌السلام) و... را داریم. شادیم و الحمدلله می فروشی سراغ داریم که بتوانیم آنجا برویم و بدمستی کنیم. امام زاده صالح در تجریش یک درمانگاه است، اگر آن را بردارید، این همه عاشقانی که به آنان پناه می برند و نتیجه هم می‌گیرند، باید به کجا می‌رفتند تا برای دردهای روحشان درمان پیدا کنند؟

پرسش. 175: شیعیان عقیده دارند که حضرت علی رضی الله عنه جانشین بلافصل رسول اکرم است و خلافتِ خلفای راشدین نوعی غصب حکومت بود! این درحالی است که شیعیان برای اثبات خلافت و جانشینی بلافصل حضرت علی رضی الله عنه تنها به یک روایت یعنی روایت غدیر استناد می کنند. براستی برای مساله ای مانند خلافت و جانشینی می توان به یک روایت اکتفاء کرد در حالی که اشکالات فراوانی متوجه این روایت است؟!

- احادیث ناب غدیری

ویژه نامه غدیر

[1]  قرآن کریم / سوره مائده / آیه 67

[2]  قرآن کریم / سوره مائده / آیه 3

[3]   قرآن کریم / سوره مطففین / آیه 29

[4] قرآن کریم / سوره بقره / آیه 40

[5] قرآن کریم/  سوره نساء / آیه 69

نظری داده نشده

Top
برای عضویت در خبرنامه پست الکترونیکی خود را وارد کنید

خبرنامه سایت منتظران منجی

Stay informed on our latest news!

اشتراک در خبرنامه سایت منتظران منجی feed